سِـــــــد چـــــــمن

شلمنده آق مسّود

تازه اَ حبس دراومدیم، یخده دس و بالمون تنگه

نتونسیم باست سور و سات بیچینیم

به بزرگَواری خواِتون میبخشین ایشالا

عید همه آقایونا و خانومونا مبارک. عید سِد چمنم مبارک.

آقای خودم که شوما باشی، دیرو داشتیم با داش تیمور خیابونا رو گز میکردیم. سر سه را امین حوضول داشتیم می پیچیدیم تو کوچه درختی که دیدیم به به! هوشی گنده لات با جِست مرتضی عقیلیش داره اَ روبرو میاد! این هوشنگ گنده لات اَ اون خالی بندای فابریکه که موج انفجال خالیاش شیشه میشه سالم باسه آدم نمیذاره! خیلیم عخش لاتی داره. خیالات ورش داشّه که خیلی داشه! یه چن وختی بود بچه ها رفته بودن تو کارشو میخواسن یه حال اثاثی ازش بیگیرن.

یه سوقولمه زدیم به داش تیمورو با سر اشاره کردیم به طرف. تیمور که گل اَ گلش وا شده بود گف: آها، بلخره وختش رسید. الان همچی روشو کم میکونم  که تا عمر داره عخش لاتی فراموشش شه! گفتیم ول کن باآ. اومدیم یخده بچرخیم دلمون وا شه. یه وخ برمیگرده دس درازی میکونه، مام که نمتونیم واسّیم تموشا بکونیم، شر بپا میشه وا. گف نه، الّا بلّا باهاس امرو حالیش بکونم یه من ماس چقذه کره میده. هنو جا خشک نشاشیده که بهش ترشح بکونه!

خلاصه تو همین حیس و بیس بودیم که اَ روبرو رسید چن قدمیمون. تیمورم نه گذاش نه ورداش، شترق خوابوند تو گوشش! برق سه فاز ازش پرید! یخده زل زل تو چشاش نیگا کردو بَد با چشای ورقلمبیده براق شد که: این چه حرکتی بود!؟ داش تیمورم که مث دیفال چین با اٌسّ و قٌس محکم واسّاده بود روبروش گف: حرکت چیه، زدمت! طرف گف: زدی؟ هوشنگ گنده لاتو؟ داش تیمور یه شونه اشو داد جٌلو و خونسرد گف: آره داآش، زدمت! بازم گف: تو به «ما» چک زدی؟ جباب داد: آره داآش، چک زدم! حالا میگی چی!؟ طرف با صدای دورگه گف: بوگو بینم، جدی زدی یا شوخی؟ تیمور یه دسّی به سیبیلاش کشیدو گف: خَیلیم جدّی زدم! گنده لات یه نیگا به یال و کوپال و سیبیلای اَ بناگوش در رفتش انداخت و دید نه، مثکه هوا پسه. اَ ترس ماتحتش با چاپلوسی در اومد که: بیخود نی اینهمه عبد و عبید داری داش تیمور! قربون تو آدم چیز فهم! ما اصن اَ شوخی موخی حالمون گرفته میشه!

خدا اَ آقایی کمش نکونه اين داش جعفرو. اَ وَختی اون معجون شيکم دردو که تزويج کرده بود کار زدیم دیگه اَ درد خبری نی. شکر خدا اشتهامونم برگشته سر جاش. اینا رو داریم درگوشی میگیم نبادا هسّی خانوم بشنفه و هوس بکونه. گفتیم حالا که حال و روزمون یُخده بیتره جای شوما خالی ناهار چُل کباب بیگیریم که یه حالیم به ننه داده باشیم. طفلی خیلی به تعب افتاده بود باسه ناخوشی ما.

آقام خدابیامرز یه رِفیق گرمابه گلسّون داش که همه جیک و پیکشون با هم بود. اَ زیارتو سیاحت بیگی تا کاسبی و زورخونه رفتن. يه چن سال بَدِ اينکه آقام مرحوم شد، رِفيقش که حالا باسه خودش دم و دسگايی بهم زده بود مشرّف شد خونه خدا. بَدِ سفر حج نزّیک سه را امين حوضول همون سر نَفش کوچه زمرّد یه چُل کبابی وا کرد اسمشم گُذُش صفائیه. سالی ماهی یه بار که تقّی به توقّی میخورد و به قول ننه گداها عروسی داشتن مارو میرفسّاد در دوکونش غذا بیگیریم. یه هف هش ده سالی بود که ازش خبر نداشتیم. گفتیم بریم هم یه سر سراغی ازش بیگیریم همیم ناهارو ردیف بکونیم. دیگه بماند که چه رابندونی بود. تازه ما ترک یه موتور سوار بودیم. اَی قرار بود با تاکسی ماکسی بریم که تا چار و پنجَم نمیرسیدیم.

آقایی که شوما باشی، صلات ظهر رسیدیم. دوکون همونجوری مث سابق سر جاش بود. دس به ترکیبش نزده بودن. اَ در که ميری تو دسّ راس دخله که حاجی قدیما بيس چار ساعته پشتش نشسه بود. يُخده جُلوتر اَ دخل يه دريچه اس که آشپس خونه اَ توش پيداس. دسّ چپم يه چن متر جُلوتر اَ در سالون اصليه بَدشم پاگرد پله های سالون طبقه بالا که خونوادگيه. زير پاگرد يه چن تا صندلي گُذُشتن باسه کسايی که منتظرن غذاشون رديف شه و ببرن. بالا صندلی حاجی يه عکس تموم قدّ سياسفيد اَ خدابيامرز تختي کوبيدن رو ديفال. عکسه دُرُس مث خود حاجی، هنو سر جاشه. حاجيم ماشالا چِشَم کف پاش، تِکون نخورده. فقد عينکی شده. هنو با چرتکه حساب ميکونه. يه ساعت زنجيلی اَم مث قديما تو جيب جليزقش داره. رفتيم جُلو سلام کرديم. اولش مارو نشناخت. صفت نشون داديم بلخره يادش اومد. بلن شد اَ پشت دخل بامون ماچ و بوسه و چاق سلومتی. اَ حال و روز ننه پرسيد. بَدشم کلی ياد آقام کرد. گف چن دقه وايسا با هم ناهار بخوريم که گفتيم ميخوايم غذامونو ببريم. پرسيد چی ميخوايم مام گفتيم. مث قديما اَ پشت دخل طرف آشپس خونه داد کشيد: دوتا برگ با گوجه اضافه. بدشم انگاری بخواد محکم کاری بکونه گف: حباست باشه پسر، مال آسيد چمنه وا! بیریز تو یه مصرف تازه ها، گرم بمونه. راش دوره. مارو ميگی؟ گل اَ گلمون وا شد! گفتیم عجب آدم بامرامیه! بَدِ اینهمه سال بیبین چه تحویلمون گرف! اصن انگاری دوباره آقامو دیده باشیم. فِک کردیم خاطرمون خیلی باسش عزیزه! یه بادی تو غبغب انداختیم و کیفور نشسیم غذامون حاضر شه. چن دقه بَد یه نفر دیگه اومد سفارش داد. باز حاجی طرف آشپس خونه داد کشید: یه جوجه با کوبیده اضافه. حباست باشه پسر، مال حاج آقا نوریه وا! بیریز تو یه مصرف تازه ها، گرم بمونه! مارو میگی؟ خورد تو گلمون! اما به خودمون گفتیم حُکمن حاج آقا نوریَم خاطرش مث خودمون عزیزه! چاک آسمون که پاره نشده ما افتاده باشیم! دوباره جست گرفتیم و منتظر شدیم. بازم در واشد یه جوونکی اومد تو و رف جُلو دخل. سفارششو داد و اومد بغل دس ما نشس. حاجی هوار زد: دوتا قیمه. حباست باشه پسر، مال آق مهندسه وا! بیریز تو... بَدشم شد نوبت صادق خان و آق مسّود و خانوم دکتر و داش جعفر و مَش یحیا و... که باسه همشونم همونجوری سفارش کرد!

حساب کار دسمون اومد! فیس و بادمون خوابید! پنچر پنچر غذامونو گرفتیم. گفتیم یقین موقع خدافظی بازم تحویلمون میگیره. حساب کردیمو گفتیم فرمایشی نَرین حاج آقا؟ گف به سلومت. سرشم اَ رو چرتکه بلن نکرد یه نیگامون بکونه! 

دور اَ جون شوما، یه چَن وختیه وَضِ مِیدَمون بدجوری ریخته به هم. صُبا نِمتونیم بیشتر اَ دو سه دس کله پاچه بخوریم. عصرام که جای شوما خالی میریم جیگرکی ممد جیم به سیخ چِل چِلُ پنجُم که میرسه اَ زور دل درد دیگه هیچی اَ گلومون پایین نمیره. پاک بی اشتها شدیم. ننمون خیلی دلنگرونه. به ما که نمیگه اما میترسه سلاطون گرفته باشیم. چن روز پیش انقذه پاپیچمون شد که خلاصه رفتیم یه دکتر دُرُس درمون. ماینه کرد گف باس بری عکسورداری. مام چٍمدونسیم عکسورداری چیه. خوب شیرفهممون کرد و یه ازّه نومم نِوِش داد دسّمون. گف باس صُبِ عَلَطّولو بریو دووازّه ساعتم ناشتا باشی. دیشب که سر چراغی سی چل تا سیخ دل و جیگر زدیم تو رگ دیگه شامو بیخیال شدیم. آلو مسمای ننه هم موند باسه ناهار فردا.

اِمرو کله سحر پاشدیم رفتیم باسه عکس ورداری. خدا نصیب هیچ گبری نکونه. چارتا لیوان گنده شیرمنیزی بسّن به نافمون. رفتیم تو یه اتاق دیگه که عکس وردارن. یه دفه دیدیم بَهَع، عکاس کیه؟ جمال مصیبت، داآش کوچیکه جوات بی سیم، همساده های محل قدیممون. جماله اون وختا بچه مدرسه یی بود. اهل محل که سهله گنجیشکای زبون بسّه هم اَ دسّ مردم آزاریش به سوتوه اومده بودن. آدم چش ناپاکیم بود. یه دفه عزای آقام امام حسین با چن تا اَراذلای دیگه گریز زده بودن به آبدارخونه مچّـــد. آبدارخونه رو خلوت گیر اورده بودنو تو گلاب پاشا دوا گلی ریخته بودن. شبم که چراغارو خاموش کرده بودنو جماعت داشتن سینه میزدن برو بچه ها بیخبر اَ همه جا گلابارو رو سرو صورت سینه زنا پاشیده بودن. چشتون روز بد نبینه. چراغارو که رووشن کردن سرو کله جماعت کمپلت قرمز شده بود. همه خوف ورشون داشته بود. هراسون شده بودن که خونه. خلاصه همیشه با دارو دستش اَ این مسخره بازیا در میُوُردنو خیال میکردن خیلی بانمکن. دو سه دفه باسش پیغوم فرسّاده بودیم که اَی دس اَ مردم آزاری ور نداره با باقی بچه محلا حالشو جا میاریم. تا اینکه گذشتو اَ محل ما رفتن. لج مارو اما به دل گرفته بود. 

اِمرو که دوباره بَدِ این همه وَخ دیدیمش انگاری عزرائیلو دیده باشیم! خوب مارو شناخت اما به روش نیوُرد. مام هیچی نگفتیم. رفتیم پشت دسگا که عکسمونو ورداره یه دفه گف نفس نکش! یه خورده خورد تو گلمون اما نفس نکشیدیم. یه آه بَدِش گف بکش! همچی تا اومدیم نفس بکشیم گف نکش! سوت ثانیه بَدِش گف بکش! مارو میگی؟ خون جُلو چشامونو گرف. حباسمون پرت شدُ یه جا که نباس نفس میکشیدیم کشیدیم. سرمون داد زد که مگه نمیگم نفس نکش! آقایی که شوما باشی، دیگه نتونسیم جُلو خودمونو بگیریم. اَ پشت دسگا اومدیم بیرونو و با کله زارپ گُذُشتیم تو صورتش. خون ففّاره زد اَ دماغش. گفتیم هنو آدم نشدی؟ میخوای عکس ورداری مثِ بچه آدم عکستو وردار. یه عکس ورداشتن که دیگه انقذه رقاص بازی نَره! نفس کش میخوای!؟ ما خودمون یه عمری نفس کش طلبیدیم حالا تو جوجه پارسالی داری باسه ما شاخ شونه میکشی نــــــفله!؟
ما که میدونسّیم با این نفس بکش نکشش داشت بما مینداخت! یَنی میخاس بگه الانه ریشت تو دس من گروئه. ناکس داشت تلافی اون پیغومی که بش داده بودیم درمیُوُرد! میخاس به ما بفَمونه کــه  زورمون بــــِــــــش نمیرسه. الانه اونه که نفس کش میخواد. دیدیم هنو همون بچه پررویی که بود هَ. مام حقشو گُذُشتیم کَفِ دسش تا بفهمه مچّـــد جای بَضی کارا نیس!

سلام عرض کردیم. عید همگی مبارک. اسمم چمنه. کوچیک شوما، ســـد چمن چمنی. «چمن» ینی:

چ:چــــــــــاکر

م: مــــخلص

ن: نــــــــوکر

بچه پامنار تهرونم. هف هش سالم بود که آقام خدابیامرز عمرشو داد به شوما. ننمم زورش بمون نمیرسید. این شد که دور درس و مخشو خیط کشیدیم. نوزه  بیس سالمون بود که خاطرخا  شدیم. ننمونو فرسادیم خاسگاری. گفتن باهاس درس خونده باشه. مام که کار دلمون بدجوری گیر بود رفتیم کلاس اکابر اسم نوشتیم. هنو سه چار هفته بیشتر نگذشته بود که انقلاب شد و درس و مخش دوباره تعطیل. بعد انقلاب که حاج آقا قرائتی کلاسای نزهت سوات آموزیو را انداخت دوباره شورو کردیم به درس خوندن و به هر فلاکتی بود بلخره تصدیق پنج ابتدایی رو گرفتیم اما چه فایده که جا تر بود و بچه...

سرتونو درد نیارم. با این کوره سواتی که داریم پاری وختا اَ زور تــــنایی میایم رو کامپیوتر و گوشه کنار دنیای مزاجی سرک میکشیم اما چشتون روز بد نبینه که هر دفه سرمونو میشکونن! یکی میگه باسه چی این ریختی حرفـــیزنی؟ یکی توپ و تشرمون میزنه. سیمی میگه چرا اسمت چمنه؟ اون یکی اصن محلمون نمیذاره. انگاری جذام داریم. جباب همه رو میده الا ما. خلاصه با همه میگن و میخندن، به ما که میرسه درشو میبندن! انگاری چمن جنه و رفاقت بسم الله! همه اشونم ماشالا ماشالا درس خوندن و با کمالات. انقذه غصه دارمون کردن که نگو و نپرس. به قول خدابیامرز آقام: آدم کور بشه اما بور نشه!  یکی نیس بگه باآ، ماها باسه خودمون یه پا عتیقه ییم! اصن سازمون میلاث فرهنگی باهاس یه فکری به حال نیگهداری امثال بنده آدم بکونه! هرچی نباشه مام یه تیکه  اَ این مملکتیم. نه مگه؟ حالا اگه مثه بــــــــضیا اسم شیپیشمون منیژه خانوم نیس که دیگه نباس دلمونو جیرینگ جیرینگ شیکس!

آقای خودم که شوما باشی، گفتیم شاید چون نوم و نشون دُرُسی نَریم کسی بامون نمیپره و هر جا نظر میدیم تحویلمون نمیگیرن. اگه مثه باقی آقایونا یه وبلاگی چیزی دُرُس کونیم، بلکم تحویلدارشون  اَ   مرخصی برگرده! رفتیم اینترنت فروشی یه کامپیوتر قسطی خریدیم و باش سر و کله زدیم. میخاسیم اینجا رو زودتر  اَ  اینا را بندازیم اما گفتیم بذا باسه شوگونش اولین پستو شب عید بن ویسیم. تازه خدارو چی دیدی؟ بلکم یه دخترخانوم نجیب کدبانوی تحصیلکرده، خانوم دکتری خانوم مهندسی چیزی به پٌسمون خورد و بلخره رخت دومادی پوشیدیم و ننمون بنده خدا آرزو بدل نموند. لپ کلوم اینکه خوشحال میشیم اینجارو  اَ خــــو اتون بدونین و تشّیف بیارین. به قول یکی  اَ بامرامای قدیم:

«جایی که در نداره قدم همه رو کَفِش »